Het was al laat; het liep al tegen elven en we waren bezig aan de vijfde set. De pass kwam redelijk aan, maar ik fumblede de set up: te kort te laag te scherp, dat was nou weer jammer.
We waren traditioneel slecht aan de wedstrijd begonnen en hadden de eerste set met tien punten verschil cadeau gedaan aan Simokos 5. Hierna begon het echter behoorlijk te draaien en wonnen we twee sets op rij. Met Matthew nog niet helemaal fit spelend na zijn enkelblessure en Ivo verdwaald in The Grand Canyon pogend the Apaches voor te blijven, hadden we H5's Kees en Carlo gerekruteerd en dat pakte dus goed uit.
In de derde set begon de motor toch wat te haperen en kregen we meer moeite met de pass. Het ging nog helemaal niet beroerd, maar we moesten de set toch net uit handen geven, waarmee de stand weer gelijk werd. Karin, die (goed) bezig was aan haar Proeve van Bekwaamheid (net als Marijn bij heren 3 tegen Madjoe 7, vraag mij als enige beoordelaar niet hoe dat logistiek geregeld is), mocht nog een keer tossen.
We probeerden weer wat op stoom te komen, maar konden maar moeilijk tot scoren komen. Na de kantwissel wisten we de achterstand toch te verkleinen, waarna Simokos er een dubbele time out tegenaan gooide om ons spel te ontregelen. Met enig succes moet helaas gezegd worden, want ze kwamen op match point...
De aanvallers konden niks meer met mijn set up beginnen en de bal plofte van het net op de vloer. Karin floot voor de laatste keer af en de vijfsetter was voorbij. Bummer. Al met al toch lekker gespeeld en we hadden de contributie eruit, zeggen we dan wat schaapachtig.
Het was al behoorlijk laat, dat heb je vaak met een vijfsetter, maar dat had ook nog een andere reden. Op tijd beginnen was altijd al een crux in de Dars, vooral met drie wedstrijden achter elkaar, maar dit seizoen beginnen de wedstrijden om half acht in plaats van zeven uur. Dit heeft er merkwaardig genoeg niet toe geleid, dat te ze nu wel op tijd beginnen. Met uitzondering van VVW's jeugd B waren ook deze avond alle teams te laat; geen enkele wedstrijd begon daadwerkelijk om half acht.
Kwaboemsh – tegenstander van jeugd B – moest van redelijk ver komen, maar had eedrer van huis moeten gaan, want het team was gewoon te laat; de onzen maakten gelukkig korte metten met die van Oosthuizen. De dames nemen altijd alle tijd om warm te draaien en in te spelen (hun goed recht overigens, maar dan moet je er wel op tijd mee beginnen); scheids Pé kon daar kennelijk ook nu weinig vaart aan geven en daarna volgde een behoorlijk lange wedstrijd, weliswaar dik gewonnen door VVW's Dames 1, maar wel met een derde set van 27-25. Ikzelf floot heren 5 tegen NIVO en kon pas na half acht laten inslaan, terwijl de zesde Horinees nog moest arriveren en ik redelijk bot werd gemaand om maar een beetje rustig aan te doen! Had ik dus geen boodschap aan.
De mannen 5 hadden zich dapper geweerd, maar het had niet mogen baten. Hierna was veld 1 vrij voor de derby van heren 1 tegen heren 2 – Bos versus Bos voor FaceBook-vrienden – die door de eerste (in geval van Bos de tweede) gewonnen werd.
Wij hadden moeten wachten op (scheids Karin van) Dames 1, dat toen net aan de vierde set was begonnen, voordat we aan onze vijfsetter hadden kunnen beginnen. De wedstrijd eindigde als laatste rond elf uur. Als de zaal na het opruimen weer helemaal leeg en verlaten is, en vooral doodstil, lijk je je even in een andere wereld te bevinden; dan sta ik altijd nog even stil – letterlijk en figuurlijk – midden in de zaal, of zittend op een bank langs de kant voor een moment van contemplatie in totale afzondering, voor ik ga douchen en naar de drukke kantine ga.
Nazitten duurde ook als vanouds lang; eerste bij de jonge honden van heren 5, die me aan de bier wilden hebben, maar die beproeving bewaar ik voor zeer speciale gelegenheden; daarna meegesleurd door Ans naar de tafel van heren 3 helemaal voorin en tenslotte eindigend bij het ronde stamtafeltje van het oude Dames 3 helemaal achterin, terwijl de TV vlak boven onze hoofden op een commerciële zender telefoonseks in alle soorten aanprees. Toen Ria alle glazen begon weg te ruimen en Lonneke de stofzuiger binnen bracht, werd dat als een hint opgevat. We verlieten de Dars precies op tijd.
