Besluitvaardig ben ik niet, daar ben ik mijzelf terdege van bewust. Wie mij heeft meegemaakt als aanvoerder in het veld of als scheidsrechter op de stoel zal er ook een mening over hebben. (Ja ja, rustig nou maar, ik weet 't toch!) Maar ik heb nu dan toch een besluit genomen.
De eerste keer dat ik met deze gedachte speelde, was toen ik tien jaar in het bestuur zat, maar daar is niets concreets uitgekomen. Drie jaar later ben ik er in het bestuur over begonnen, ik zou nog één of twee jaar doorgaan, meldde ik met enige schroom.
Toen er enigszins voortvarend sprake was van een mogelijke fusie met Westvolver, leek me dat meteen een uitgelezen gelegenheid: die van Westvolver mocht het doen en ik zou zeker zonder meer zijn teruggetreden. Iets te voorbarig gehoopt.
Nu zijn we weer een jaar verder en is de gedachte dan toch zowaar uitgekristalliseerd tot een heus besluit (en ik voel onmiddellijk een stuk bevrijding). Dit zal mijn laatste jaar als wedstrijdsecretaris en daarmee bestuurslid van volleybalvereniging VVW zijn!
Het besluit staat vast.
Ik weet het bijna zeker. Denk ik.
