Reageer op reactie
We [John-Bjorn-Ko-Johan-Anco-Jos-ik, wie anders] mogen ondanks de degradatie toch weer in de derde klasse van start dit seizoen, en wel tegen Madjoe 8. We zijn met z’n zevenen en het Witte Konijn mag op de bank beginnen, moet ie maar een beetje op tijd zijn met de shirts - niet Anco, maar Jos is nu aanvoerder. We spelen niet echt verkeerd, maar nou ook weer niet geweldig; we weten net zo een beetje gelijk op te gaan met de Madjoemannen. Totdat we de twintig punten naderen, dan houden we ermee op en geven de set weg.
In de tweede set compleet hetzelfde verhaal, behalve dan dat ik op de bank zit, dus dat valt op een bepaalde manier dan toch weer mee. Aan de set ups ligt het kennelijk niet (of klopt deze logica niet helemaal?).
De derde set is dan toch voor ons. Hebben wij eindelijk onze draai gevonden, laten zij de aandacht verslappen, zoals zo vaak gebeurt na twee gewonnen sets? Het maakt niet uit, de machtsverhoudingen hoeven maar een klein beetje te verschuiven om ons het voordeel te geven.
Kunnen we de boel gelijktrekken en er een vijfde set uit slepen? Nou… nee. De vierde set is de slechtste van de wedstrijd, da’s nou weer jammer. Het eerste punt zit wel in de tas, dat is tenminste nog iets.
De set ups waren naar omstandigheden aanvaardbaar (je moet ook maar een beetje behoorlijke pass hebben om mee te werken - ja toch?) en gelukkig weinig last van die stijve nek, die al de hele week tegen m’n rechterschouder loopt te zeuren. Eén keer gescoord met een tweede balletje direct over het net - altijd leuk - en één keer een balletje achterover gegeven, maar die was te kort en resulteerde daardoor niet echt in een verrassende aanval. Je kunt niet alles hebben, één punt in ieder geval.
