Reageer op reactie
De Sprong blijkt een extreme make over te hebben ondergaan. Alles is opnieuw beschilderd, betimmerd en betegeld; het speelveld is lichtblauw, de vrije ruimte eromheen een donkerder groenblauw; kantine en kleedkamers hebben nieuw meubilair en de douches zijn nog net geen sonic showers (van Star Trek, zoals de kenner weet - live long and prosper).
We mogen tegen Madjoe 9, een team dat dat wel wat op het onze lijkt, behalve dan dat ze een vrouwelijke spelverdeelster hebben (die een nieuwe kleedkamer voor zichzelf heeft, ook al willen onze mannen zich in eerste instantie bij haar voegen). We zijn weer es met z’n zessen, dus we hoeven ons alvast niet druk te maken over wissels. Voor de aanval gaat Anco op midden net als Jos, terwijl Ivo en John de buitenkant voor hun rekening nemen. Tim wordt hierdoor gebombardeerd tot (tweede) spelverdeler, moet kunnen vindt aanvoerder Jos.
Het kan best, zo blijkt even later, want we staan gewoon hartstikke goed te ballen. Ivo begint z’n draai een beetje te vinden en Tim doet z’n best als spelverdeler, maar hij ontpopt zich vooral als de servicekoning van de avond met steeds weer een behoorlijke serie (en één misser als hij meteen de eerste keer uit slaat). John houdt zich ook goed staande en Anco kan zich weer eens uitleven in de middenaanval, net als Jos.
De ‘dubbel cijfers’ doelstelling wordt ruim gehaald en de ‘elke set beter’ doelstelling lijkt ook te gaan lukken. In de tweede set spant het er zelfs om. Mede dankzij Tims opslag lijkt het te gaan om de setoverwinning. Het zou de zesde van het seizoen zijn geweest, maar we stranden weer eens in het zicht van de haven met tweeëntwintig punten.
In de derde set zakt de boel weer een beetje in en komen we er even niet meer aan te pas, vooral door die irritante vogel van hun op het midden, die behoorlijk kan meppen als de set up op maat bij hem bezorgd wordt. Hebben we het niet meer over. Mijn eigen set ups kunnen meestal ermee door, maar niets vermeldenswaardig.
In de vierde set komen we weer wat in ons eigen spel, maar het niveau van de eerste twee sets weten we helaas niet meer te bereiken. Aan het eind worden we, terwijl de mannen van heren 2 (die na ons moeten) toekijken, weg geserveerd door de blonde spelverdeelster, ik kan er niks anders van maken. Toch goed gespeeld. En nog lekker ook, wat wil je nog meer. Wij zijn tevreden (behalve dat we met een volledig team de tweede set… bijna ,nietwaar mannen?) Anyway, we gaan die supersonische douches uitproberen. (Beam me up, Scotty! - Chief O’Brien, energize!)
