Volleybalvereniging V.V.W.

 Achteraf blij dat ik de spontaan door Paula en Erma geregelde lift terug (en die Wim min of meer in de maag gesplitst kreeg) geaccepteerd heb, want het bleek inderdaad behoorlijk glad met daarbij onderweg een winterse bui.

Nog boven nul voor de wind naar de Flint; halverwege de eerste set kwam ik er in en onze meiden maakten het Westvolver al behoorlijk moeilijk. Alles zag er beter uit: in de verdediging werd meer gepakt, de aanval was sterker en er werd harder gewerkt dan bij de roden aan de overkant. Twee sets lang geen vuiltje aan de lucht en dat terwijl de slagkracht van Syl nog aan de kant moest blijven (maar wier morele steun wel het veld in straalde) en een zekere lange middenaanvalster de wijze lessen van haar moeder in de wind sloeg (en de bal toch meestal wel flink hard op de vloer, dat dan weer wel).

Pas in de derde set begon het wat te rommelen. De pass wou even niet meer lukken en mensen liepen elkaar af en toe in de weg. Da’s nou een derde set, zo gaat het wel eens als de twee ervoor eigenlijk te goed verlopen zijn (niet dat ik uit ervaring spreek). De Wolvinnen profiteerden onverbiddelijk, hetgeen weer voor de nodige spanning zorgde in de grande finale.

In de vierde set ging het er dus om, hetgeen aan beide kanten soms wel het nodige gepriegel op de vierkante meter en bijbehorend commentaar op de scheids (maar Toon durft z’n dochter toch niet terug te fluiten, was coach Wim zeker van) veroorzaakte. En terwijl de Westwoudse coach zenuwachtig langs de zijlijn ijsbeerde en van daar aan z’n pupillen allerlei aanwijzigingen poogde over te brengen, bleef  Wim rustig zitten en beperkte zich tot af en toe een van een kwinkslag voorziene terechtwijzing of aanmoediging. 

De meiden waren weer gefocust en gebrand op de overwinning, want VVW-Westvolver heeft altijd iets extra’s. De servicedruk werd weer opgeschroefd en iedereen was alert in de verdediging en bij het net. Eline kon de bal goed opzetten, Sharon en Marijke mepten er op buiten flink op los, niemand sprong hoger dan Dominque op het midden bij de aanval en in het blok (en ze besloot dan toch wat meer afstand van het net te houden) en de lepe balletjes van miss Efficiency Paula waren als vanouds eh… efficient en Karin bleef verrassen met haar linkerhand. 

Erma vond het niet nodig om in te vallen, al speelde Wim wel met het idee om haar zich te laten warm lopen om zo de rest tot nog hogere prestaties te prikkelen.  Het hoefde niet, want VVW’s Dames 1 liet zich de overwinning echt niet meer ontnemen. Die laatste pass van Westvolver raakte net het plafond - daar gaan we maar vanuit. Goed gedaan, meiden!

De appeltaart na afloop (Do heeft haar rijbewijs, vaders houd uw auto’s binnen) smaakte best, bijna net zo goed als de slagroom die ik al eerder in de zaal had mogen proeven.