Reageer op reactie
Om half acht al in de Dars, da’s ongekend dit seizoen. En nog wel op veld 2, het show court van Dames 1. We waren er voor de verandering eens allemaal (op Ivo Nieuwe na) en hadden er zin in tegen Simokos 3; een middenmoter, dus die zou volledig onbereikbaar voor ons moeten zijn, maar je weet maar nooit.
We beginnen met goede moed aan de strijd en doen het lang niet slecht. De pass komt redelijk aan – en dat is al heel wat voor ons – en we geven Simokos goed partij. Pas aan het eind van de set weten ze zich van ons los te schudden. Never change a winning team (want zo voelt het, als we meer dan 20 punten scoren in een set), orakelt Johan, die voor het eerst sinds z’n schouderoperatie weer in tenue is. Hij blijft zitten, want we zijn gewoon lekker bezig en dat in een eerste set al.
De tweede set kan het alleen maar beter, zou je denken, maar de boel stagneert een beetje. Dat betekent, dat het nog steeds hartstikke goed gaat en Simokos met moeite van ons loskomt, maar dat dat toch net weer gebeurd. Het dak is hoger aan deze kant van de zaal, waardoor de set ups soms ook hoger dan normaal lijken te willen gaan. Een balletje achterover krijgt ook alle ruimte, maar de hieruit voortvloeiende aanval scoort jammer genoeg niet. De derde set is van hetzelfde laken een pak. Close, but no cigar (de Rups rookt een Turkse pijp).
In de vierde set lijkt er een wonder te gaan gebeuren. We bouwen een comfortabele voorsprong op en houden hem lange tijd vast. De time out tegen op 16-12 doe ons echter geen goed, want de Simmies weten hierna het gat toch dan weer te dichten. We hebben nog een mazzeltje als Pé een nog voor onze achterlijn geslagen bal uit geeft - kan de beste overkomen.
De spanning stijgt ten top als we op set point komen. Verschillende speelsters van VVW’s Dames 1 volgen de apotheose met intense belangstelling (of - zou ook nog kunnen, maar zal toch wel niet, denk? - willen graag dat het veld nou eindelijk eens vrijkomt). Ik zit overigens op de bank en een klein, minder verlicht deel van mezelf zal een setwinst juist nu minder hartelijk toejuichen. Het lukt echter net niet en we geven de set nog maar net met 24-26 uit handen. Da’s nou jammer. Nee echt.
Zonder meer één van onze beste wedstrijden tot nu toe. kijken Sommigen menen dat ze goud verliezen, anderen dat ze zilver winnen. Dan is er nog een buitencategorie, die allang blij is met een overwinning op zichzelf...
