Reageer op reactie
Van tevoren met de afdeling een etentje met een Italiaans thema bij een collega in Enkhuizen. De lasagne van Bertha was nog lekkerder dan de spaghetti van Willem (maar dit is nog geen wedstrijd). Iedereen smikkelt ervan, zelfs René, en de pasta vormt een stevige basis voor een goede sportprestatie vindt men, dus beloof ik dat ik m’n best zal doen voor een overwinning - dat zou dan de eerste van het seizoen zijn. Even na negenen stapt iedereen op en is Alice - nee, Annelies - zo vriendelijk mij naar de Flint te vervoeren in haar ‘gele kanarie’ (in feite eerder een Mercedes mastodont, waarin mijn fiets moeiteloos geparkeerd kan worden).
Dit heeft verder niets met volleybal te maken, maar het komt dus goed uit dat we een late confrontatie met Simokos 2 zullen aangaan. De anderen zijn er al en kijken door de kantineruit, naar de wedstrijden in voorgang, maar alleen het Witte Konijn is te laat. Verrassend genoeg mogen we wel zowaar op het eerste veld dat (tegen tienen) vrijkomt - vlak voor de kantine - aan de slag; gewoonlijk krijgen we het laatste veld (zowel in tijd als ruimte) toebedeeld. Johan is nog steeds veroordeeld tot een optreden als coach en John-boy ontbreekt opnieuw, maar de rest is er en heeft er zin in.
De scheids houdt zich streng aan het protocol en staat erop de we ons eerst officieel achter de achterlijn opstellen voor we het veld inkomen, maar na de eerste set verdwijnt hij schielijk naar het veld naast ons om zelf te gaan spelen. Tot zover de ceremonie protocollair. Johan moet de arbitrage een set lang overnemen voor Simokos een vervanger heeft geregeld en dit komt ons niet echt ten goede, want hij bestaat het om meteen een ingeslagen smash bijna uit te geven; hevige protesten van onze kant weten hem nog net tot dubbelfout te bewegen.
Na de tweede set kan hij zich weer beperken tot coachen, met als eerste actie dat hij mij op de bank zet. Voor de vierde set biedt Ko zich aan als reserve, maar dat heeft hij liever niet, want dat gooit roet in z’n plannetje voor een fantasievolle verrassingsopstelling.
De wedstrijd zelf is nog niet ter sprake gekomen en daar kan ik dan ook kort over zijn, want dat was ie. De opslag ging nu goed genoeg (hoewel ik toch weer een keer onderhands in het net serveerde), maar de opvang was af en toe volledig zoek. (‘De spelverdeelster moest steeds langere afstanden afleggen om de bal nog te verwerken,’ lees ik mooi omschreven in Wims laatste verslag van Dames 1 - tell me about it, en dan nog commentaar krijgen waarom je de set up niet zo of zo geeft). Toch zelf ook gescoord met een tweede balletje kort over het net langs de rechter zijlijn, blijft leuk.
Bij Simokos weet vooral routinier John Dekker, die al jaren de zwakheden van zijn team in z’n eentje weet te compenseren, precies waar hij moet serveren en prikken. Bij ons kan niemand zich aan een ander optrekken, ook de rookies niet aan de meer ervaren spelers, waardoor we niet als hecht, op elkaar ingespeeld team kunnen functioneren. En dat wreekt zich elke keer. De aanval loopt toch wel op z’n tijd en we halen elke set weer de dubbele cijfers (alhoewel één keer nog maar net), maar rond elven - niet overdrijven het was eerder half twaalf, denk ik - is er another one down the drain.
We hebben allemaal - niet alleen de spelverdeler - nog een lange afstand af te legen om te komen, waar we willen zijn, maar wie weet is de Schildpad er eerder dan de (Maartse) Haas. (En wat ik hiermee bedoel, weet ik ook pas als het zover is.)
