Reageer op reactie
We mogen zomaar eens (redelijk) vroeg, de tweede wedstrijd van de avond. Ik had de shirts gewassen - inmiddels al bijna drie weken geleden - dus ik met de sporttas onder de snelbinders en de shirttas om m’n nek op naar de Dars.
Nog even wachten tot Jos klaar is met fluiten en dan is het veld vrij voor ons. Tegen Schorpioen 2 zijn we niet kansloos, ook al zijn we weer precies met z’n zessen zonder Ko en John (misschien moet Ivo onderhand maar eens meedoen, maar da ga ik niet echt over).
We beginnen aardig, maar niet meer dan dat, en we lopen steeds een beetje achter de feiten aan. De aanval van hen en ons ontloopt elkaar niet zoveel, maar zij prikken veel beter (Schorpioen hè, dan krijg je dat) in onze gaten en zo komen zij meer tot scoren.
Zo laten we twee sets achter elkaar op exact dezelfde wijze door onze vingers glippen (met een gelijke eindstand van 17 punten voor). Het zou toch moeten kunnen vanavond, maar hoe?
Goeie raad van de Rups is duur, maar Trainer Nico is inmiddels ook op het strijdtoneel verschenen en fluistert de spelverdelers een tactische tip toe: als we nou een set willen pakken, moeten we wat minder sociaal verdelen en meer de beste aanvallers bedienen. Zo gezegd, zo gedaan dan maar en het werkt ook nog. Ons scoringspercentage loopt omhoog en de Midwoudse mannen van Wervershover André Kaarsemaker hebben even geen goed antwoord. De service - ook die van mijzelf - loopt ook wel lekker en zo kunnen we verrassend genoeg een setwinst aan ons conto van 3 toevoegen. (Ja, ik heb het over sets, ben ik bang, en niet over wedstrijden.) Joechei!
We gaan er in de vierde set ook, maar twee sets achter elkaar winnen is te veel van het goede voor ons team. Ik gooi nog een set up of twee achterover, maar dat maakt verder geen verschil. Jammer, maar helaas. Nou ja, op die ene setwinst kunnen we voorlopig weer een tijdje teren. Zal waarschijnlijk wel moeten ook. Ha!
